POMPEI I , 1965

Peires artistieke connotaties, allusies en associaties komen voort uit persoonlijke ervaringen, algemene indrukken of toevallige ontmoetingen. Ze zijn altijd verbonden met een puur artistiek onderzoek. In zijn werk zoekt Peire naar een spirituele inhoud: hij wil iets overbrengen, iets meedelen dat verder gaat dan het zichtbare. Dit geldt ook voor zijn werken met titels die verwijzen naar de klassieke oudheid. Zijn composities vertonen vaak een lineaire opbouw binnen een klassieke scène—open of (half)gesloten—met een voor-, zij-, tussen- en achterplan. In het werk Pompeï I gebruikt Peire een dramatische kleurencombinatie van rood en zwart. Diezelfde dramatische stijl keert terug in Pompeï II en Eurydice, die hij in hetzelfde jaar schilderde. Het intense rood roept de herinnering op aan de stad Pompeï en haar inwoners, die door een tragisch lot met elkaar verbonden zijn: de vernietiging tijdens de uitbarsting van de Vesuvius in 79 na Christus.