EUCLIDE , 1964

In 1947-1948 reist Luc Peire doorheen Italië – een echte herbronning. Hij komt er in contact met de kunst van de renaissance én de klassieke oudheid. Die studiereis blijkt van grote invloed: ze versterkt zijn visie op kunst en voedt zijn verbeelding. Veel van zijn latere werken krijgen dan ook namen die verwijzen naar de oudheid, zoals Euclide of Olympos – een knipoog naar de plaatsen en figuren die hem toen zo inspireerden. Het werk Euclide verwijst naar de Griekse wiskundige Euclides, "de vader van de meetkunde", die rond 300 v.Chr. leefde. Hij is vooral bekend om zijn werk De Elementen, dat de basis legde voor de Euclidische meetkunde. De Euclidische meetkunde gaat uit van een plat vlak waarin rechte lijnen oneindig doorlopen en je door twee willekeurige punten altijd precies één rechte lijn kunt trekken. Deze meetkunde is gebaseerd op vijf eenvoudige basisregels, de zogenaamde postulaten van Euclides. Deze heldere en logische opbouw maakte de Euclidische meetkunde eeuwenlang tot de standaard binnen de wiskunde. Maar hoe stond Luc Peire binnen zijn vormentaal tegenover de meetkunde? In een voordracht van 1980 heeft hij het over zijn persoonlijke ‘artistieke’ benadering van dit wetenschappelijk medium: “Schilderkunst en meetkunde zijn in feite twee werelden die naar een ontmoetingspunt toegaan - of de meetkunde dringt zich op aan de schilder, of de schilder maakt gebruik van de meetkunde. [...] Ik geloof dat de kunstenaar niet alleen het recht, maar ook de plicht heeft om alle middelen te gebruiken die hij nodig acht om zijn gedachte te laten gelden; in feite ook om meetkunde te gebruiken […]. Omdat ik in de eerste plaats een schilder ben, denk ik over de vorm als een schilder en niet als een meetkundige of ingenieur.”