Zomer , 1979

Jef Verheyen zoekt naar de essentie van de natuur en naar de universele relatie tussen mensen en hun omringende wereld. Hij streeft naar een absolute totaalervaring van licht en kleur als een tijdloze en immateriële beleving. Licht, kleur en beweging liggen aan de basis van al zijn experimenten. Zijn irisatietechniek bijvoorbeeld is gebaseerd op het samenvloeien van regendruppels en lichtstralen. Om de harmonie te versterken maakt hij ook gebruik van geometrische principes die vaak gebaseerd zijn op de Gulden Snede. Zijn hele grote monochrome doeken met subtiele kleurgradaties zijn opgebouwd uit verschillende lagen doorschijnende glazuren. Met een enorm brede borstel kan hij alle penseelstreken volledig verbergen en de sporen van zijn werkproces verwijderen. Heel belangrijk voor Jef Verheyen is zijn ontmoeting in 1957 met de Italiaanse kunstenaar Lucio Fontana die hem ondersteunt in zijn visie. In 1958 wordt Jef Verheyen lid van het Antwerpse kunstenaarscollectief G58. Hij schrijft ook zijn manifest Essentialisme. Als een verzet tegen de Belgische lyrische abstractie richt hij twee jaar later de Nieuwe Vlaamse School op. Hij voelt zich ook nauw verwant met de Duitse Zero-beweging.