Compositie , 1914-1916

Tijdens een reis naar Italië raakt Jules Schmalzigaug gefascineerd door het futurisme. Licht, beweging, dynamiek, vibratie en kleur – de typische elementen van het futurisme – neemt hij in zich op en verwerkt hij in zijn eigen beeldtaal. In meerdere schilderijen probeert hij bijvoorbeeld om het bruisende nachtleven of een wervelende dans te verbeelden. Geen figuratieve voorstelling van de danseres, maar de pure dynamiek van de beweging. De gebogen of diagonale lijnen die ritmisch herhaald worden, de kleurtoetsen die dynamiek en volume geven, en de kleine geometrische penseelstreken die voor tweedimensionaliteit zorgen: al deze elementen samen, brengen de beweging tot een explosie van energie. Intussen groeit ook zijn belangstelling voor een eerder wiskundige of wetenschappelijke benadering van licht en kleur. Hij zoekt naar een manier om licht te vertalen naar kleur en om kleur te bevrijden van vorm. Het vormt de aanzet van een uitgebreide kleurenstudie die hij in de volgende jaren ontwikkelt en uitschrijft. Zijn heel persoonlijke artistieke visie noemt hij het ‘panchromisme’. Voor hem is het geen absoluut geldende theorie, maar eerder een hulpmiddel bij de opbouw van evenwichtige composities. Hij werkt het verder uit tot het traktaat La Panchromie dat hij in 1916 voltooit.